Verzamelde gedichten — Hubert van Herreweghen

Verzamelde gedichten — Hubert van Herreweghen
Hubert van Herreweghen — Verzamelde gedichten

Hubert van Herreweghen
Verzamelde gedichten
Bezorgd door Dirk De Geest & Patrick Lateur
P
Leuven, 2020 (976 pp.)
1e druk
ISBN 978 94 93138 09 4

uit de persgeselecteerd

Hubert van Herreweghen (1920-2016) wordt algemeen beschouwd als een van de belangrijkste Vlaamse dichters van de twintigste eeuw. Wars van alle literaire modes heeft hij geduldig gebouwd aan een oeuvre dat tegelijk klassiek én hedendaags is. Wie van Herreweghens gedichten leest, stelt vast dat hij is geëvolueerd van een ‘klassiek’ naar een heel eigentijdse dichter. Hij publiceerde meer dan 20 dichtbundels en enkele bibliofiele uitgaven. Van Herreweghen ontving talrijke prijzen zoals de Driejaarlijkse Staatsprijs voor poëzie (1962), de Emile Bernheimprijs (1997), de Dirk Martensprijs (2005) en de Prijs voor Letterkunde van de Vlaamse Provincies voor het gezamenlijk oeuvre (2006).

Piet Gerbrandy over van Herreweghen: ‘Niet alleen schrijft hij fonkelende juweeltjes, van Herreweghen is een dermate virtuoos klankschilder dat je er blij van wordt.’
Geert van Istendael: ‘Van Herreweghen voedert onze taal, hij bemest het
Nederlands.’

uit de pers

‘De mooi verzorgde uitgave van de Verzamelde gedichten is de kroon op het werk van Leo Peeraer, de onvermoeibare Leuvense uitgever van poëzie, die de laatste tien jaar van Van Herreweghens leven zijn poëzie publiceerde. Met Dirk De Geest en Patrick Lateur kon hij zich geen betere editeurs voorstellen. Ik ben er zeker van dat van Herreweghens werk niet opgesloten zal raken door deze uitgave, maar dat ze de lezers een beeld zal bieden van hoe vitaal een poëtische ontwikkeling van zeventig jaar kan zijn. Het toont ons een oeuvre van lange, krachtige adem.’ (Paul Demets in De Standaard der Letteren)

‘Alle hulde aan de samenstellers Dirk de Geest en Patrick Lateur om deze poëtische grand cru op de markt te brengen.’
(Emmanuel Van Lierde in Tertio)

‘Deze editie van de Verzamelde gedichten is zo’n kelder. Niet alleen ligt er een hele taal in opgeslagen (en daarmee: een hele werkelijkheid) die anders wellicht grotendeels verloren zou gaan, ook bewaart ze het volledige werk van een van de bijzonderste Nederlandstalige dichters van de voorbije eeuw voor een nieuwe generatie lezers. De editeuren hebben geopteerd voor een publieksboek en hanteerden als stelregel dat de gedichten waar mogelijk opgenomen zijn volgens “de laatste door de auteur geautoriseerde en gecorrigeerde druk”. Geen uitgebreide wetenschappelijke varianteneditie dus, en daar is in dit geval wel wat voor te zeggen: het boek is nu al zo’n duizend bladzijden dik en moet als voornaamste doel hebben van Herreweghens zeer verspreid gepubliceerde werk te bundelen en voor het eerst in zijn relatieve volledigheid samen te brengen – waardoor het nu integraal beschikbaar is voor het brede publiek.’ (Bart Van der Straeten in De Lage Landen)

‘Omdat van Herreweghen zich steeds opnieuw wist te manifesteren, omdat zijn nu duidelijk bepaalde nalatenschap nog groei suggereert én omdat het boek dat tientallen bundels bevat geprijsd is voor die van drie, kan een bestelling moeilijk achterwege blijven. Met bondige en duidelijke verantwoording.’ (Albert Hagenaars in NBD Biblion)

‘Dit is een dichter die veel meer bekendheid in Nederland verdient. Deze zorgvuldig samengestelde uitgave, gebonden in donkerblauw linnen, van de in 2016 overleden dichter is zeer de moeite waard.’ (Kamiel Choi in Meander Magazine)

‘En Patrick Lateur heeft weer eens gelijk. Je leest beter eerst zijn laatste verzen om zo langzaam te eindigen bij zijn eenvoudige klassiek rijmende liedjes. Het grote raadsel van Hubert van Herreweghen is dat deze neuriënde en mompelende klankdichter een soort van literaire ommezwaai heeft gemaakt of een evolutie (geen revolutie) heeft doorgemaakt (vooral naar de vorm, niet naar de inhoud) toen hij, de oude minzame dichter, al ongeveer zestig à zeventig jaar oud was.’ (Hendrik Carette in ’t Pallieterke)

geselecteerd

Afscheid aan zee

De tijd van laven, lieven, langen,
de tijd van lust en
loven,
de tijd van leven is voorbij.

De merels doven hun gezangen,
de kinderen zijn niet meer blij.
Ze kwamen naderbij
en werden oud
ter plekke waar ze stonden,
met nevelen omwonden
en koud.

Ik heb hen gekust.

De zee ligt vlak zonder orkaan,
nu moet ik naar de vaderen gaan,
ze wachten mij.

Avond

Licht, laatste korrel licht,
draal nog even,
verlaat me niet
als ’t donker valt,
de gruwelijke nacht
waarin de dieren dolen
uit de oudste holen,
windhol en gracht
en geen oog wat ziet.
Verlaat me niet,
wees zacht.

uit: De bulleman & de vogels (2015)