Lupa

Een week geleden liep ik wat achteloos door Glissements van Nicolas Deshayes, een van de exposities in het Frac Grand Large in Duinkerke. Ik had er voortdurend meer oog voor de manier waarop het museum van hedendaagse kunst zijn plaats kreeg op de oude scheepswerven, een geweldige plek tussen water, lucht en land. Maar Deshayes verraste me plots met Lupa, een werk uit 2018: acht tepels, uiers als borsten tegen een wand, resultaat van in zand gegoten vloeibaar aluminium dat de kunstenaar na afkoeling weer opgegraven had als een soort fossielen. Deshayes verkent in zijn werk de relaties tussen levende lichamen en industriële materialen. Hier herinterpreteert hij uiteraard de Capitolijnse wolvin, die Romulus en Remus zoogde, als symbool van de Urbs en vooral van haar oorsprong. De ubera vormen de essentie, de rest laat hij weg. Organisme en machine. Vreemd hoe mythen blijven hangen en werken.