Siciliaanse po

Door een ongewild (?) grapje van de wetenschapsredactie van DS stond gisteren een artikel over onze reukzin netjes naast een bijdrage over een mobiele toiletpot. Mijn kennis over het antieke kleinste kamertje is zowat nihil, de publieke latrines die overal in het imperium te vinden zijn spreken dan weer tot de verbeelding. Net als Suetonius’ anekdote over keizer Vespasianus die zijn zoon Titus een munt uit de belastingopbrengst op de urinoirs onder de neus hield met de vraag of de geur hem hinderde. Geen luchtje, zei de zoon. (Vespasianus 23) In de vierde-eeuwse Romeinse villa van Piazza Armerina ten zuiden van Enna kon de heer des huizes zijn gasten een luxueuze latrine aanbieden waar ezel, luipaard, patrijs en haas hun tijdens de collectieve stoelgang voor de voeten sprongen. Maar dat een eeuw later in Gerace, ook in de buurt van Enna, een andere dominus door zijn villa zeulde met een po is een nieuw gegeven. ‘Paleoparasitologisch’ onderzoek heeft op de potscherven restanten van eitjes van darmparasieten gevonden. Met die nieuwe techniek openen zich fecale perspectieven. Ik heb hier ook een paar Romeinse scherven van terracotta. Een Titusneus zal niet volstaan. – Terracottapot © Roger Wilson en DS.