Afscheid van een vriend

Vandaag nemen we in de kerk van Herent afscheid van vriend Dion Veys. We kenden elkaar sinds 1968, deelden leed en vreugde, inspireerden en ambeteerden elkaar, we wisselden lectuur uit, bezochten in Brussel exposities en galerijen, aten in de Bocconi, en spraken vaak over wat ik in deze verzen verwoord:

Paradijs
Voor Dion

Er is een overkant, zei hij, een oever
waar in het Licht de myriaden scholen,
waar ik, een pelgrim, na mijn tocht mag toeven
voorgoed. De vrede is er onverholen.

Er is een overzijde, zei hij, land
zonder verlangen, weemoed of verdriet,
waar ik met woord en beeld als onderpand
vaak ben, waar Schoonheid ligt in het verschiet.

Er is een overoever, wist hij, lang
voor zij hem achterlaten moest in pijn.
Zijn kracht: het Woord, en mensen, psalmgezang.
Werd tweezaamheid nu weer een samenzijn?