Olivier Willemszn. van Vlierden

Op een stille maandag de stad aan de stroom naderen vanop de rivier: een eeuwenoud ritueel, zelfs met een prozaïsche waterbus. Pret blinkt in de ogen van schoolvrije kleinkinderen, en de oudste plek van Antwerpen trekt hen direct aan. In een nis van Het Steen valt mij een pot bloemen op met handgeschreven boodschap, die van deze plek van foltering en terechtstelling een kleine lieu de mémoire maakt. Op het net klopt de datum niet helemaal. Maakt niets uit. Hij was iemand. De kinderhoofden belast ik niet met die bloedige bladzijden uit de jaren van Philips II en Alva. Maar wie schreef deze gedachtenis? Wie pleit hier anoniem – de paraaf zegt niets – voor godsdienstvrijheid en vrijheid van denken? Het blijft hangen op de vaart terug tussen rietkragen en kindergeluk, stroomopwaarts met westerzon.