Loire 2 – Tapijt van glas

In de krans van Franse kathedralen neemt Tours geen opvallende plaats in. Toch sta ik in het hoogkoor van de Saint-Gratien versteld te kijken naar het glazen schrijn van licht en kleur, een verhalend hangtapijt dat nooit alleen maar voor mijn ogen bedoeld kan zijn geweest. Ik ken de verhalen, maar ik zie ze niet ten volle. Daarom geloof ik niet dat glasramen ooit fungeerden als een Bijbel voor analfabeten. Ook in deze neergelaten stad Gods telt het ad maiorem Dei gloriam van Gregorius de Grote. Of omgekeerd: ambachtslui trokken hier in de dertiende eeuw met steen en glas het nieuwe Jeruzalem op, en zo – schreef lang vóór hen abt Suger van Saint-Denis – “mens hebes ad verum per materialia surgit – stijgt de stompe geest door het stoffelijke naar het ware.” Dat deed dit middeleeuws glas. Bijna een millennium later is het passieverhaal in het hoogkoor nog steeds amper te zien. En is het ook nog amper gekend.