Schoonheid

Onze regeringen hebben het knap lastig met natuur en cultuur. Individueel weet elke beleidsman of -vrouw welke intrinsieke waarde beide domeinen bindt: schoonheid. Maar als er collectieve belangen moeten worden afgewogen, verdringt de economie steevast de zachte sector. Cultuur mag weerloos blijven, ooit zal blijken dat de natuur een keiharde moeder is. Uit De idioot van Dostojevski (1868-69) halen we “dat de wereld door schoonheid wordt gered!” In het onmiddellijke vervolg staat er op diezelfde bladzijde in hoofdstuk vijf van het derde deel de weinig of nooit geciteerde vraag: “Wat voor schoonheid kan de wereld nou redden?” (vert. Langeveld, 2013) Voor de Rus is die schoonheid van spirituele aard en zijn roman is een pleidooi om het beste in de mens aan bod te laten komen. Elke vorm van crisis zal vanuit die schoonheid worden beheerd en beheerst.