Het meer van Aeneas

Regen kan heftig maar heilzaam tekeergaan. Zoals onlangs op de kust van Zuid-Italië, in de Salento bij Badisco (Otranto). Daar hebben stortbuien een meer blootgelegd dat een eeuw geleden werd dichtgegooid. Moeder Natuur wreekte zich en spoelde alle vulling weg. Vlak bij de zee was dat zoetwatermeer sinds mensenheugenis een bevoorradingsplaats voor zeelui, de bronnen uit de buurt moeten nu weer hun werk doen. Nu is de afstand tussen het oude Hellas en Italië daar het kleinst. En dus moest Aeneas daar wel beland zijn op zijn lange tocht van Troje naar het land van de Tiber. Lokale historici sleuren er steeds Vergilius bij, die in Aeneis 3.533-535a die (!) plek beschrijft: ‘portus ab Euroo fluctu curvatus in arcum; / obiectae salsa spumant aspergine cautes, / ipse latet – De haven vormt een boog die van de golfslag uit het oosten / is afgewend; het zoute schuim spat tegen stenen op, / maar zelf ligt zij beschut.’ (vert. Marietje d’Hane-Scheltema, 2000) Meer over een meer staat er niet. Mensen houden van mythen, maar concretiseren ze te graag en creëren zo nieuwe lokale legenden. Se non è vero…

Foto: La Repubblica – Bari