Streuvels over vlas

Vanavond sluit Gudrun de Geyter op Klara haar driedelige documentaire over Streuvels af. Ik herlas in deze Streuvelsweken De teleurgang van de Waterhoek en De vlaschaard. Zowat halverwege die laatste roman viel me de evocatie van een vlasaard op en greep ik terug naar foto’s die ik ooit tijdens de vlasmaand ergens in Henegouwen nam. En zag ik andermaal hoe het fotografisch oog van Streuvels werkt.

Geen een van ’t gevlerkte volk scheen er bekommerd en ze merkten niet op, hoe er aan elk sprietelingje, aan de uiteinden der omgebogen kroezelhaarde vlasherels, iets te zwellen begon, – hoe er stilaan hier en daar al een blauw oogje kwam ontluiken; en van langerhand meer, en eindelijk zoveel, tot er over ’t oppervlak iets als een blauwigheid spekelde die in stofpoeier over de gouddraden van het gele ploezewerk geblazen scheen. Een dag later was het blauw reeds uitgezet en lag er als een fijne tikkeling opengespreid. Aanstaans kon men de oogblauwe krolen der vlasbloeme zien, zoveel paluwe klokjes, ontelbare struiveltjes die bengelden aan ieder hereltje één. De bloei lag op het vlas, zo blauw nu werden de vlaschaards alsof ze ’t blauw van de hemel over heel het veld weerspiegelden.

Foto’s : Ligne (Ath), 16 juni 2019