Jesaja’s rest

De pandemie beukt er stevig op in. Sinds lang, sinds heel lang zit ik voor het eerst weer met een groep mensen in een zondagsviering van de Aalsterse Sint-Martinus. Een kleine groep. Op een overdekte speelplaats met uitzicht op de gothische ramen. In de kerk zelf zouden honderdvijftig mensen probleemloos plaats kunnen nemen op covid-afstand. Het mag nog steeds niet. God-Allah-Jahweh mag weten waarom. En Joost ook. Ik vrees dat het sommige kwieke politici goed uitkomt. Het volk krijgt de buitenwacht, het wordt een kleine rest à la Jesaja. Maar toch een rest.