Vasari versus Aquino

Met Giorgio Vasari (1511-1574) heb ik een haat-liefdeverhouding. In zijn geboortestad Arezzo heeft de man zich een aardig optrekje gebouwd, hij schreef een voortreffelijk boek De levens van de grootste schilders, beeldhouwers en architecten, was zelf eigenlijk niet meer dan een verdienstelijk schilder en hij liet zich in al zijn bescheidenheid begraven midden in de Santa Maria della Pieve bij de Piazza Grande, waar hij ook de Loggia ontwierp. En… in Firenze overpleisterde hij in de Santa Maria Novella een fresco uit 1323 met het oudste portret van Thomas van Aquino. Om dan op die plek zijn eigen Verrijzenis van Christus te hangen.
In het Zuiden herdenken de dominicanen dit weekend de sterfdag van hun ordelid (7 maart 1274), maar in Vasari’s dagen hadden zij het blijkbaar zo niet meer voor de middeleeuwse doctor angelicus. Erfgoed is geen begrip van alle tijden. De grootste vijand van het patrimonium is vergetelheid. En ijdelheid.