Quasimodo

Het eiland Procida wordt in 2022 culturele hoofdstad van Italië. Ook Taranto was kandidaat en de aloude Spartaanse kolonie in de hak van Italië wierp vorige week nog een laatste wapen in de strijd: teruggevonden handschriften van Nobelprijswinnaar Salvatore Quasimodo, die in 1967 in Tarente de verzen van Leonidas van Tarente (3de eeuw v.C.) bestudeerde en vertaalde. Een nieuwe ‘ontdekking’ was het allesbehalve. Het bovenste velletje toont het manuscript van een vertaling van epigram IX.24 uit de Anthologia Graeca met daarnaast een afdruk van Quasimodo’s rechterhand. Zelfs La Repubblica had er zich niet direct vragen bij gesteld, maar het geheel is niet meer dan een gelegenheidsmanuscript dat Quasimodo de stad offreerde in 1967 en dat al meer dan een halve eeuw in de Biblioteca Acclavio lag.

Taranto’s smoesje bracht mij wel weer het moment voor ogen waarop ik in Rome bij Feltrinelli in de Galleria Sordi Antologia Palatina kocht, een selectie Griekse epigrammen in de vertaling van Quasimodo. Het was 3 november 2004. Vanaf 2006 zou ik zelf uit de Anthologia Graeca een pak epigrammen brengen en in de zes boeken verwijs ik telkens naar Salvatore Quasimodo, want het is de grote Siciliaan die me los van de oorspronkelijke vorm deed vertalen.

Mijn versie van AG IX.24 staat in Dichters hebben vele moeders uit 2007:

Haar wagenas draait,
de zon
vervaagt met haar vuur de sterren
en de heilige schijf van de maan.

Homeros
doet zangers in blok verbleken
wanneer hij oprijst
als de schitterendste lichtglans van de Muzen.

ἄστρα μὲν ἠμαύρωσε καὶ ἱερὰ κύκλα σελήνης
ἄξονα δινήσας ἔμπυρος ἠέλιος:
ὑμνοπόλους δ᾽ ἀγεληδὸν ἀπημάλδυνεν Ὅμηρος,
λαμπρότατον Μουσῶν φέγγος ἀνασχόμενος.