Van een ontsprongen roos

Lang geleden had ik het altijd moeilijk met een roos die in het kerstlied ontsprong, terwijl er rondom mij alleen maar groene den te zien was en voor de rest dor hout en zelfs sneeuw. Maar we bleven maar zingen op Pretorius’ tonen van vier eeuwen geleden: Es ist ein Ros entsprungen, een zestiende-eeuwse tekst die alludeert op Jesaja 11.1: een twijg ontspruit aan de stronk van Isaï (Jesse). Die twijg had het in onze winters eigenlijk al even moeilijk om te ontspruiten als die roos. De bloem blijkt evenwel niet echt seizoensgebonden, zij verwijst naar Maria. Wat bij protestanten en katholieken in deze kerstdagen dan weer tot uiteenlopende versies leidt. Maar kijk, medio december zie ik nu overal rozen, tot aan onze achterdeur. Of hoe het klimaat een tekst aannemelijk maakt. Ik had het wel liever anders en heb het liever moeilijk met een tekst dan met het klimaat.