Herlezen

Op de heuvel herlas ik deze zomer De broers Karamazov en momenteel ben ik alweer driekwart ver in Oorlog en vrede. Is dat herlezen van klassieke turven geen tijdverlies? In plaats van duizend bladzijden Tolstoj in kleine letters lees je al snel een paar hedendaagse romans – Lev moest deze week wel even wachten voor Kempowski’s laatste, Alles voor niets. Maar zoals een groot werk om de twintig jaar opnieuw vertaald moet worden, moet men misschien ook na een paar decennia een klassieker weer ter hand nemen. Zoveel jaren verder lees je anders. En die Russen halen je weg uit de tijd, graven in de psyche van hun personages, plaatsen hen in weidse landschappen of drukke salons, laten hen worstelen met de vragen die ook wij stellen. En vooral: die negentiende-eeuwers zijn ware vertellers. Naar hen blijf ik als lezer luisteren, al ken ik het verhaal.

Nu ook te lezen in het Italiaans, Engels en Nederlands op de Romeinse site #diario commune met werk van Koen Broucke, foto met zelfportret: https://www.diariocomune.it/telegramma-dalle-fiandre-4-di-patrick-lateur-con-una-foto-di-koen-broucke/