Ambulante quarantaine – 2

Gisteren op het middaguur in de Franse duinen, La Dune du Perroquet, tussen Bray-Dunes en De Panne. Geen kat te zien. Wel vogels, insecten, en een mij compleet onbekende flora waaruit in november nog kleuren springen, en groen in alle tinten. Ik daal af naar het strand, nader de waterlijn. Van wat naar ik vermoed een grenspaal is, valt de schaduw op Belgische grond. Een landgrens haaks op de grens van land en water. En op de grens van water en lucht. Terwijl alles hier eindeloos is, onmetelijk. Grenzeloos.