Atopisch

Deze morgen schoot ik uit mijn sloffen en in mijn wandelschoenen. Onderweg tussen het vertrouwd gevogelte ook een fiere ooievaar, waar de oude arm van de Dender als een beek door de beemden kronkelt. In ons centro storico één niet vertrouwd gezicht: de spits van de torenlantaarn staat naast de kerk. Niet op haar plaats dus, een ἀτοπία. In de kleine halve eeuw dat ik hier rondwaar, zag ik het torenkruis nog nooit van zo dichtbij. Intussen blijft de kerkklok bij de tijd en slaat halfnegen.