De kouros van Vanriet

Het kon nog en het moest: gisteren Jan Vanriet in De Zwarte Panter, Collected Stories in de Antwerpse Hoogstraat.
Vertellende werken vol introspectie en empathie, maatschappelijke betrokkenheid en reflectie op de eigen wereld. Een van die stories is de rondgang die Vanriet ooit maakte in de Glyptothek in München. Ik blijf hangen bij het doek met een archaïsche kouros, een Griekse jongeling. Strakke houding, gevlochten haar, amandeloog, mysterieuze glimlach: alles is bewaard. Ik heb de antieke sculptuur uit het museum voor ogen: de kouros uit Tenea, ca. 560 v.C. Of is het toch Apollo? Blauwen, grijzen en witten, van donker naar licht. Licht valt op de god. Of laat Vanriet het vertrekken vanuit de god van licht, poëzie en muziek, van de kunst tout court? Wat de anonieme sculpteur bezielde weet ik niet. Hij beeldhouwde in opdracht naar de normen van zijn tijd. Vanriet herschept. Halveert, plaatst de verstilde kouros in een grenzeloze ruimte en eigent zich Apollo toe: een streepje groen en een haast onmerkbaar blauw. Zijn plastische signatuur. Blue & Green noemt hij zijn kouros. Ik blijf er binnen lang bij hangen. En vergeet de nare sfeer buiten in deze bange dagen.
De galerie is nog even open. Vandaag en morgen. Het kan nog. En je moet.