Vieillesse

La voyageuse de nuit van Laure Adler (2020) is niet zo systematisch als La Vieillesse van Simone de Beauvoir (1970). Ook Adler schrijft geëngageerd, maar aforistisch, anekdotisch en altijd beeldend.
Dat ik oud ben, daar werd ik dit jaar al meermaals op geattendeerd.
Toen ik van het graf van mijn vaders ouders de gedenkplaat afnam bij het verlopen van de concessie. Ik keek meer dan een halve eeuw terug.
Toen een jonge gast in een Gentse tram spontaan zijn plaats afstond. Die eerste keer was ik iets minder gevoelig voor zoveel hoffelijkheid.
En toen kleindochter Lot van drie met heldere blik vroeg: ‘Maar vake, ben jij oud?’ Het werd me heel even donker voor de ogen.
Driemaal is scheepsrecht.