Eindelijk

In mijn nek de adem van het barokke paard van ruiter Martinus, vóór me het Martinusglasraam in het zuidertransept waarin de zon aarzelend speelt, Rubens’ Rochusdoek verdwijnt achter zijn houten zuilen. ‘Eindelijk’, zegt de voorganger tot de honderd verspreide aanwezigen bij zijn verwelkoming in de Aalsterse Sint-Martinuskerk. Exact drie maanden na het ingaan van de afgrendeling kan er weer worden gevierd. Voor het eerst brandt de nieuwe paaskaars op zondag. Vijf zangers op een ongewone afstand van elkaar. Kristiaan Van Ingelgem orgelt.
In het koor één grote hoge houten wand. De Martinus is in restauratie. Het volgende ‘Eindelijk’ is voor over zeven jaar.