Un déjà-vu, lu et bu

Gisteren herbeleefde ik in Waals-Brabant een notitie uit mijn Facebooktijd.
“15 juni 2012 – In een zeldzame junizon loop ik van de romaanse Saint-Martin in Tourinnes-la-Grosse (de schittering van witte Goberlangesteen) naar de Chapelle Gosin van Nodebais (keramieken van Max van der Linden als polychrome vertellingen). Holle wegen, volle akkers met de blauwe bloei van vlas, en in een hoek van een jong grijsgroen graanveld: paarsblauwe korenbloemen, dieprode papavers, geelwitte kamille. In de bocht zie ik nog net de ezel van Monet verdwijnen. – Het maakt de regen van vandaag heel even draaglijk.” (Efemeriden, P, 2017, p.9)
Het vlas stond er gisteren niet, voor Monet was de hemel té dreigend, maar de deur van Le Relais Saint-Martin stond weer open. Uitbundigheid waaide naar buiten. De ‘confinement’ was voorbij. Ik hield het bij koffie.

IMG_8047 (2)