Klokken

Om de fysieke afstand te verzekeren tijdens zondagsvieringen zijn onze kerken groot genoeg. Meer dan groot genoeg. Laat de klokken maar luiden, en dus niet langer meer om alleen maar het uur aan te geven.
In mijn dorp blijft de kloosterklok een tijdloze constante in corona-tijden. Iets voor halfacht, voor twaalven en voor zeven ’s avonds roept ze telkens de communauteit van zusters op voor de liturgie, het opus Dei zoals dat heet in de Regel van Benedictus. In een ontregelde tijd getekend door quarantaine bleef en blijft de klok hier hoorbaar het vaste ritme aangeven als een teken van wat ononderbroken door blijft gaan: de altijddurende quarantaine van biddende nonnen in een kapel uit 1846. Het is hun werk, hun opus, dat zij gewoon voort mogen zetten ondanks covid en lockdown.
Uit de Sint-Martinustoren hoor ik vooralsnog enkel het uur.