Siciliaans paasmaal

Nu we vandaag getweeën lunchen binnen de beslotenheid van huis en tuin, denk ik aan wat ons op Pasen anno 2007 in een uithoek van Sicilië verraste. En verloste. Blijven hangen in Gela en Caltagirone, en daarna nergens nog een lunchtafel. In het centro storico van het kleine Vizzini, thuisland van Verga en Vittorini, bromt en zwaait een slaperige Vizzinese de wanhopige stranieri een straat in, afwaarts richting campagna. Alsof daar leven, laat staan een tafel te vinden is. En toch, na veel kronkels en bochten blijkt in het gehucht Masera de pranzo pasquale nog volop bezig en tussen luidruchtige families komt een tafel vrij. Om halfdrie begint ons paasmaal in de beste Italiaanse traditie, van aperitivo tot digestivo. Met veel meer animo en veel minder euro’s dan hic et nunc. Wellicht mompelde die Vizzinese iets vergiliaans: …haec olim meminisse iuvabit.