Pest in Alexandrië – 4

Bij de pest die Alexandriê trof in 252 drukt bisschop Dionysios in een brief aan de gelovigen zijn bewondering uit voor het engagement van de gemeenschap.

‘οἱ γοῦν πλεῖστοι τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν δἰ ὑπερβάλλουσαν ἀγάπην καὶ φιλαδελφίαν ἀφειδοῦντες ἑαυτῶν καὶ ἀλλήλων ἐχόμενοι, ἐπισκοποῦντες ἀφυλάκτως τοὺς νοσοῦντας, λιπαρῶς ὑπηρετούμενοι, θεραπεύοντες ἐν Χριστῷ, συναπηλλάττοντο ἐκείνοις ἀσμενέστατα, τοῦ παῤ ἑτέρων ἀναπιμπλάμενοι πάθους καὶ τὴν νόσον ἐφ̓ ἑαυτοὺς ἕλκοντες ἀπὸ τῶν πλησίον καὶ ἑκόντες ἀναμασσόμενοι τὰς ἀλγηδόνας. καὶ πολλοὶ νοσοκομήσαντες καὶ ῥώσαντες ἑτέρους, ἐτελεύτησαν αὐτοί, τὸν ἐκείνων θάνατον εἰς ἑαυτοὺς μεταστησάμενοι… – In hun buitengewone zorg en broederlijke liefde spaarden de meesten van onze broeders zichzelf niet, maar ze bleven aan elkaar gehecht, bezochten de zieken zonder aan gevaar te denken, toegewijd hielpen ze hen. Levend in Christus verzorgden ze hen en vol vreugde lieten zij samen met hen het leven. Door anderen werden ze besmet met de kwaal, ze deden de ziekte op van hun buren en namen vrijwillig hun pijnen over. Velen die anderen hadden verpleegd en genezen, stierven daarna zelf: andermans dood droegen zij dus over op zichzelf…’

Eusebius van Caesarea, Kerkgeschiedenis VII.22.7 (eigen vertaling).
Foto: Alexandrië, Romeins theater.

Website De Standaard 25 maart om 18 uur – ‘Sinds de uitbraak van het virus zijn in Italië al minstens 30 artsen gestorven. Ook minstens 67 priesters zijn overleden nadat ze terminaal zieken hadden bijgestaan.’