Kroonstuk en corona

Twee jaar uitkijken naar een cultuurreis langs steden en sites waar onze geschiedenis in lagen ligt, twee weken plezier met klasgenoten. Dé afsluiter van de humaniora. En dan plots niets. Ik voel mee met abituriënten die de kroon op hun middelbaar verloren zien gaan door dat coronamormel.
Niet zonder weemoed denk ik terug aan dertig jaar Italië- en Romereizen. Toen ik in de lente van 1974 in Gijzegem als beginnend leerkracht onverwacht de Italiëreis op mij moest nemen, had ik zelf Italië nog niet eens gezien. Ik diep uit mijn laden het reisboekje op dat ik in dat eerste jaar uitschreef, ´s avonds laat en tijdens de weekends. Vijfenzeventig pagina’s op halve A4. Gestencild. Lelijke lay-out. In vier kleuren: Milaan-Firenze in het roze, het Zuiden in het blauw, geel voor Rome en groen vanaf Assisi. Mijn Italiaans avontuur dat voort blijft duren, is dààr begonnen.
De laatstejaars die anno 2020 hopelijk toch naar Italië en Rome kunnen trekken, weten wellicht niet dat ze in een lange traditie staan. Iemand moet eens de geschiedenis schrijven van de Italiëreizen van Vlaamse scholieren. Ik denk dat zo’n onderzoek uitmondt bij de Katholieke Actie in de vijftigerjaren van de vorige eeuw.