Vertaaldrang

Laatst las ik in de trein kwatrijnen van de Chinees-Franse dichter François Cheng. Onderstaand vers bleef in me haken. Mijn eerste vertaalworp is niet eens een gloed van de glans van Cheng.

La lumière n’est belle qu’incarnée, à travers
Un vitrail ou le verre d’une bouteille de vin…
Consentons donc au sort d’être un oeil fini
Qui se fait reflet de l’Éclat infini.

Het licht is pas mooi als het gestalte krijgt
door een brandraam of het glas van een fles wijn…
Aanvaarden we dus ons lot: we zijn een eindig
oog dat gloed wordt van de Glans, de Oneindige.

François Cheng, Enfin le royaume. Quatrains. Édition revue et augmentée, Gallimard, Paris, 2019, p. 58.