Aquino

Van Thomas van Aquino, vandaag op De Druivelaar, heb ik niets gelezen. En op de plank staat er alleen een werkje over hem. Een centimeter verder, na de Archipoeta van de Carmina Burana, méér dan een plank over en vooral van Aristoteles. Van hem las ik als classicus in al die jaren de Ethica, de Rhetorica, de Politica, de Athenaion Politeia en de Poëtica, waaruit ik voor mijn thesis in mijn prehistorie de katharsistheorie koos. Maar van de grote denker uit de dertiende eeuw, voor wie Aristoteles van wezenlijk belang is geweest, niks. Nochtans ben ik – en velen met mij – nog een heel laat product van het neothomisme. Zou het kunnen dat de man uit Aquino de man uit Stageira parafraseerde en zei: ‘Aristoteles is me dierbaar, maar de waarheid is me dierbaarder.’? Een millennium later is de waarheid gefragmenteerd.