Garibaldi’s schild

Binnenkort torent het ruiterstandbeeld van Garibaldi weer een paar dagen boven ons hoofd op de Romeinse Janiculus. Ik was ooit in de ban van zijn hagiografische biografie door Henriëtte Roland Holst-Van der Schalk. Haar ‘roman’ De held en de schare (Een verbeelding van Garibaldi en de Italiaansche vrijheidsbeweging) uit 1920 opent als volgt. ‘In sommige landen is de strijd van burgerij en volksklasse om los te komen uit de handen waar vorsten, heeren en papen hen in gebonden hielden, saamgevallen met den strijd voor nationale bevrijding van een uitheemsch juk.’ Burgerlijke vrijheid, nationale eenheid en onafhankelijkheid: daarvoor stond en streed Giuseppe Garibaldi (1807-1882).
Hoe kom ik daar nu bij? Het bronzen schild dat de Sicilianen Garibaldi cadeau deden in mei 1878, dook na een diefstal in het Romeinse Museo Nazionale del Risorgimento weer op. Ik zag Garibaldi’s schild dat vijftig kilo weegt, nooit in het echt. Het doet erg martiaal aan met allegorische en symbolische voorstellingen. Geef mij maar Achilles’ schild uit de Ilias: visionair en veeleer vredelievend.