Vrolijk en olijk

Panamarenko was een van de schaarse hedendaagse kunstenaars die een breed publiek weten te bereiken. Wellicht komt zijn kunst over als iets vrolijks en hijzelf als een olijkerd. Speels en poëtisch, maar ook dromend en vorsend. Hij heeft iets wat in het Frans ‘léonardesque’ heet. Vinciaans dus.
In 2005 kocht ik in Bozar geen catalogus, omdat ik vond dat zijn werk niet te vangen is in foto’s. Daarvoor is het te ruimtelijk in alle betekenissen van het woord. Maar misschien moet ik mijn mening herzien, volgend jaar bij de geplande expositie.