Poets’ Corner

De bomen op het Brugs Kerkhof druipen na van de plensbui. Struiken en wild kruid tranen, terwijl een waterzon licht giet tussen de graven. Nergens zag ik zoveel mos. Hier voelt de dood zacht aan.
Ik loop in de negentiende eeuw, met tegentoetsen van recente zerken. Guido Gezelle moet zich onwennig voelen in zijn neogotisch graf. In de buurt de roze marmersteen voor Mark Braet en het bebloemde graf van Paul de Wispelaere. Bien étonné de les trouver ensemble. Divergerende geesten raken elkaar in de taal, vinden elkaar in de dood.

P1100216.JPG