Poëtisch tweeluik

De Poëziekrant verrast me deze week met een dubbelrecensie van mijn vertalingen van Ambrosius [Damon] en Verhaeren [P en Verhaerenmuseum]. Een merkwaardige diptiek, gewoon omdat de thema’s van beide dichters niets gemeen hebben, behalve hun vertaler. Virginie Platteau schrijft: ‘De doorleefde intimiteit en de oprechte hartstochtelijke bewondering die Verhaeren en met hem Bastow en Lateur geheel vervullen, prikkelen om meer dan een reden, in beeld en woord.’ En Wim Verbaal in zijn Ambrosiusrecensie: ‘Wat hem bijzonder maakt in het huidige landschap van vertalers is zijn wil om christelijke teksten die fundamenteel waren voor de Europese wordingsgeschiedenis in een vlot leesbare en aangename taal toegankelijk te maken.’
Wie mijn signalement van de laatste roman van Nothomb las (Soif, 16 september), begrijpt waarom ik het samenvallen van beide besprekingen best aardig vind.
https://www.poeziecentrum.be/poëziekrant/poëziekrant