Het hoofd van Ambrosius

In Avvenire van 13 augustus las ik dat men in Milaan op basis van schedel- en botonderzoek tot de vaststelling kwam dat het oudste portret van de heilige Ambrosius de bisschop levensecht weergeeft. Op het mozaïek in het Sacello di San Vittore in Ciel d’Oro treffen de asymmetrie van de ogen, het schuchter en zacht gezicht, de scheve schouder.
Ik heb altijd compassie als ik Ambrosius’ portret onder ogen krijg. En ook toen ik voor het eerst in de Sant’ Ambrogio stond, dacht ik: van de zoon van de praefectus praetorio in Trier die het zelf tot gouverneur in Milaan schopte, verwacht je toch een houding waaruit status spreekt, en macht.
Maar daar zit het hem wellicht net: zijn spreken en schrijven getuigen van een andere orde. En al kon Ambrosius met zijn koppig karakter heel scherp en overtuigd uit de hoek komen, de hymnendichter staat voor iets anders dan heersen en standing.

Zopas verscheen in Latijnse Liturgie de lezing die ik eerder dit jaar in Roermond hield: Ambrosius van Milaan, vader van de christelijke hymnen en zijn tijd (jg. 50, nr. 131, p. 4-13).
Cf. ook: https://patricklateur.be/portfolio/zingen-moet-ons-hart-hymnen-ambrosius/
IMG20190809