Capo

Bezuiden de Alpen heeft men steeds een voorkeur gehad voor wat men een leider noemt. Keizer of paus, een Mussolini, een Berlusconi of een Salvini. Met telkens een briesende of een sluwe of een verbeten tronie. En iets onmenselijks. Mundus vult decipi, ergo decipiatur.
De enige instantie die er momenteel harde taal tegenaan gooit is de kerk. In naam van menselijkheid en evangelie. Salvini’s politieke tegenstrevers houden de adem in.
Een van de laatste zinnen van Scurati’s M. Il figlio del secolo, de Strega-prijs die ik op de heuvel las, luidt: Gridano il nome del Capo perché nella vita di un uomo un Capo è tutto. (826)