De ideale ruimte

Het zal wel aan mezelf liggen – een mens moet zoveel zien en horen en lezen –, maar vandaag zag ik in de Nationale Bank voor het eerst werk van de Duitse schilder Ben Willikens (1939). Geometrische architectuur in grijzen en witten. Met veel licht. En vooral leegte. Dus ook stilte. Geen menselijke figuur te bespeuren. Je ziet jezelf al in die ruimte, maar je zou de leegte vullen, de stilte verstoren. Willikens lijkt de ideale ruimte te schilderen, zoals men in de renaissance droomde van de città ideale.
Ik zoek iets meer van hem op het net. En bots op zijn Laatste avondmaal. Leonardo zonder disgenoten. Het cenakel in pure meetkunde, nóg stiller dan dat van de Toscaan. In zijn stilte heeft Willikens veel te zeggen.

136040_original.jpg