Stille Zaterdag

Piëta 2 uit: Lente in Galilea. Een passiespel
Patrick Lateur

Nog eenmaal zo heel dicht bij mij, mijn zoon,
zoals je ooit als kind lag op mijn schoot.
Moest ik jou daarvoor dan ter wereld brengen
om jou te blijven dragen in de dood?
Jij bracht het leven in ons huis, ons dorp,
in Galilea bleef de lente duren.
Jij had de wereld lief, je hield van mensen.
Niet zonder pijn hebben wij jou zien gaan
in naam van Hem die jou verlaten heeft.
Waar bleef die God van wie jij altijd sprak?
Wat moet er nu met alles wat je zei
aan mensen bij het meer en op de berg?
Ach, deze stad hier heeft het niet gewild.
De heuvel zwijgt. De aarde ademt moeizaam.
En in dit goddeloze uur zal ik
mijn goddelijke last maar verder dragen
voorbij de grens van leven naar het graf.

Rogier van der Weyden, Miraflores triptiek (detail), ca. 1440 (Gemäldegalerie, Berlijn)