Boomschilder

In Deinze liep ik onlangs langs zestig werken van de zogenaamde Latemse School die eigenlijk nooit heeft bestaan, van impressionisme over symbolisme naar expressionisme. Opvallend hoe Fritz Van den Berghe zich probleemloos inleefde in de drie stijlfasen. Ik bleef alweer hangen bij Gustave Van de Woestyne, ditmaal voor zijn symbolistisch en icoonachtig De slechte zaaier.
En alweer bij de bomen van Valerius de Saedeleer. Hij woonde al een tijdje in Etikhove en was 58 jaar toen hij in 1925 De oude perelaar schilderde. Je denkt aan Bruegel, maar je ziet geen wriemelend menselijk bedrijf. Een hoeve lijkt weg te zinken in de sneeuw, een landschap zonder grenzen dat kleurt bij avondval. Dominant het zwarte takwerk van de bomen. De Saedeleer plant in zijn eindeloze hof wat ziel geeft aan het landschap en wat sinds mensenheugenis geheimenis en wijding oproept. Hier nog doods en dreigend, straks weer vol leven. En ook dit: bomen geven vastigheid. Het zijn de bomen die het doen bij de eeuwige zwerver Valerius.