Sint-Maarten zonder paard

In de dagen voor Sint-Maarten denk ik aan de Vita Martini van Sulpicius Severus, waaruit ik deze week ook stukken breng tijdens Martinuslezingen. De Hongaar uit Szombathely die bisschop van Tours werd (317-397), wordt in de scène van de manteldeling bij de stadspoort van Amiens steevast uitgebeeld op zijn paard: op een glasraam in Chartres, een beeldhouwwerk in Lucca, een fresco van Simone Martini in Assisi, een Van Dyck in Zaventem, enzovoort. In de vita is er geen sprake van een paard.
Zo kwam hij eens bij de stadspoort van Amiens een arme tegen. Hij was naakt. Martinus had niets anders bij zich dan zijn wapens en zijn gewone soldatenmantel. Zo begint het relaas. Maar een lid van de keizerlijke lijfwacht moet wel een ruiter zijn geweest, zullen de kunstenaars hebben gedacht.
Sint-Maarten is sinds lang folklore en bron van kindervreugde. En da’s mooi. Voor mij is hij met Augustinus, Benedictus en Franciscus een van de reuzen van het westers christendom. De oudste. En de minst gekende.
11 - Simone_Martini Assisi1 - Van Dijck