Animula, vagula, blandula…

Op het diepste punt van het Mausoleum van Hadrianus, de Romeinse Engelenburcht, hangt een inscriptie met een vers van de keizer. Marguerite Yourcenar geeft het als motto mee aan haar Mémoires d’Hadrien en in de slotparagraaf van de roman verwerkt ze haar vertaling: Petite âme, âme tendre et flottante, compagne de mon corps, qui fut ton hôte, tu vas descendre dans ces lieux pâles, durs et nus, où tu devras renoncer aux jeux d’autrefois. Un instant encore, regardons ensemble les rives familières, les objects que sans doute nous ne reverrons plus… Tâchons d’entrer dans la mort les yeux ouverts…

Binnenkort verschijnt een bloemlezing van Nederlandstalige versies van Hadrianus’ beroemd gedicht. Mijn kersverse vertaling:

Mijn zieltje lief, mijn vlinderding,
gast en gezel van lijf en leden,
welk oord betreed je nu beneden?
Kleurloos en kaal, een kille kring,
je dartel spel wordt daar verleden.

P1030207