Transhumance

Italië wil de transhumance – la Transumanza – op de UNESCO-lijst van immaterieel erfgoed van de mensheid. Over dat wonder fenomeen van seizoensgebonden migratie van herders die met hun kudden elk jaar de bergen oversteken, las ik voor het eerst in Montaillou, village occitan de 1294 à 1324 van Emmanuel Le Roy Ladurie uit 1975. Het Italiaanse voorstel doet me ook denken aan het gedicht I pastori uit de bundel Alcione (1903) van Gabriele d’Annunzio. Rare kerel, maar schitterende pen. Ik blader in een erg oude uitgave (foto onder) en vertaal:

September, we vertrekken. Tijd om te trekken.
Nu laten in het land der Abruzzen mijn herders
de schaapskooien achter, gaan naar het bekken:
zakken naar zee, het woest Adriatisch water
dat groen is, groen als de weiden in de bergen.

Zo luidt de eerste strofe. En de dichter eindigt vol weemoed met de vraag: Ah perché non son io co’ miei pastori? – Ach! Waarom ben ik niet bij mijn herders? De eeuwige queeste naar het bucolisch en landelijk leven. En naar het onderweg zijn. Maar zonder het labeur van de transhumance…

P1090645