Klassenraad wordt klassenpraat

Moet ik dan echt blij zijn dat ik al tien jaar niet meer voor de klas sta? Een mens beoordeelt in eer en geweten een examen en bespreekt met collega’s in eer en geweten problemen, vorderingen en resultaten van een leerling. Zowel de individuele als de collectieve beoordeling is een kwestie van vertrouwen. Op dat vertrouwen was onderwijs altijd gebaseerd. En nu zou om een of andere afgeleide van openbaarheid van bestuur of inspraak of weet ik veel de klassenraad openbaar moeten zijn. Die klassenraad wordt klassenpraat, vrijblijvende show voor de rust en het gemak. Wat willen het atheneum van Deinze en het lyceum van Antwerpen eigenlijk bewijzen? Nooit gehoord van werklast en psychische druk bij leerkrachten?