30 – Ilja Leonard Pfeijffer over Pygmalion

‘Ik merkte dat ze erg geïnteresseerd was in de klassieke mythologie. Ik vertelde haar het verhaal van Pygmalion, niet zoals Shaw het heeft bewerkt, maar in de oude, oorspronkelijke versie. Pygmalion was een beeldhouwer met een groot talent en verbluffend technisch meesterschap. Op een dag maakte hij een levensgroot beeld van de godin van de liefde, Aphrodite. Hij stelde zich haar zo levendig voor in zijn fantasie dat het werk aan zijn creatie een soort gebed was en een daad van liefde. En het resultaat was van zo’n overweldigende schoonheid dat hij verliefd werd op zijn eigen beeld. Hij streelde het, zoende het, nam het mee naar bed en bedreef de liefde ermee. In zijn passie schreeuwde hij een gebed naar de hemel waarin hij zei dat hij niets liever zou willen dan dat het beeld tot leven zou komen. Aphrodite hoorde zijn gebed en was zo vereerd met de schoonheid van haar portret dat zij zijn wens inwilligde. Zij wekte het beeld tot leven.

‘En toen?’

‘Dat was het, Sarah. Het is een van de weinige verhalen uit de Griekse mythologie die goed aflopen.’

‘Ik vind het een mooi verhaal. Dank je wel dat je het hebt verteld. Volgens mij zegt het iets over ons.’

‘Wat dan?’ vroeg ik.

‘Dat het goed afloopt.’

‘Wat bedoel je daarmee?’

‘Dat weet ik niet,’ zei ze. ‘Maar ik wil alles leren wat jij weet.’

‘Ik denk eigenlijk dat je zonder het te weten al heel veel weet, Sarah.’

‘Alleen belangrijke dingen.’

‘Zoals?’

‘Dat jij lief bent, proffie.’

– Ilja Leonard Pfeijffer, Peachez, een romance, Amsterdam, 2017, p. 40-41.