15 – Salvatore Settis over ruïnes

‘… Hiermee is een ander thema verbonden: onze omgang met de geschonden monumenten van de oudheid, die door hun onherroepelijk verval het einde van dat tijdperk verkondigen, maar ons tegelijkertijd de tegenwoordige sporen ervan voorhouden. En dus getuigen ze van de dood van die oudheid en kondigen ze er tegelijkertijd de wedergeboorte van aan. Op deze manier zijn de antieke ruïnes te beschouwen als een krachtig metaforisch epitome en op hetzelfde moment als een tastbaar bewijs van niet alleen het heengaan van de antieke wereld, maar ook van haar intermitterende, ritmische oplevingen in nieuwe gedaanten.’  –  Salvatore Settis, De toekomst van het ‘klassieke’, 2010, p. 133.