9 – Stefan Hertmans over Antigone

‘Op sommige avonden, terwijl ik hier over haar zit te piekeren, komt ze dichterbij, door de tuin in de avondzon, door de koele en lauwe luchtlagen over het land – door alles heen wat ik niet wil zeggen of beschrijven omdat ik wacht op haar beeld. Soms ben ik bang voor haar. Soms zie ik haar op een foto in de krant – een taliban-vrouw die haar sluier opheft, tegen de Wet; een Kosovaarse die met uitgebluste ogen staat te staren achter prikkeldraad. Maar hier dreigt dan alweer het verhaal, de anecdote over het kwaad, die het gebeuren altijd weer op mensenmaat verkleint en wat geruststellender maakt. Er mag niets geruststellends in haar zijn behalve de afstand die ze tot haar eigen nachtmerries bewaart. De Grieken begrijpen is weten dat we ze nooit meer zullen begrijpen – dit hiaat, dat ‘gat’ in het geheugen van de ervaring. Cesuur/censuur.  –  Stefan Hertmans, Het zwijgen van de tragedie. Essays, 2007, p. 109-110.