VWS-cahier Patrick Lateur

Jooris van Hulle publiceerde voor de Vereniging van West-Vlaamse Schrijvers (VWS) een VWS-cahier over Patrick Lateur. Het cahier omvat een biografische schets, een analyse van poëtisch oeuvre en vertaalwerk en beschouwingen over de bloemlezingen en het redactionele werk. Na een keuze uit de gedichten, vertalingen en bijdragen volgt een bibliografisch luik met de primaire bibliografie en een selectieve secundaire bibliografie. Het cahier is geïllustreerd met foto’s en een handschrift.

VWSKostprijs: € 3

Info en bestelling:
Vereniging van West-Vlaamse Schrijvers vzw
Fort Zevenbergen 8
8200 Sint-Andries-Brugge
tel.: +32 473 573031
e-mail: janbonneure@skynet.be
website: www.vwscahiers.be

biografische schets

Lateur. Familie van …? De eeuwig weerkerende vraag. Zelf is Patrick Lateur, die geboren werd op 27 december 1949 te Beveren-Leie, nooit expliciet op zoek gegaan naar het antwoord op deze vraag. Waar hij wel achter kwam: zijn Lateurstam heeft zijn roots in Elsegem bij Oudenaarde en splitste zich in de negentiende eeuw af met onder meer een vertakking die naar Waregem leidt. Directe familiebanden met Streuvels zijn er dus niet. Of mag het een vingerwijzing heten dat zijn grootvader Kamiel Lateur als een soort dorpsfilosoof door het leven ging en dat iemand als Baron Bekaert op woensdagen te voet van Zwevegem naar Beveren kwam om Kamiel Lateurs verhalen te beluisteren? De ouderlijke woning van Patrick Lateur op Beveren-Dries lag zowat halverwege tussen het geboortehuis van Deken De Bo, auteur van het West-Vlaams Idioticon en dat van dichter André G. Christiaens.

Over de band met zijn geboortedorp zegt Lateur: ‘In de herinnering blijft de geur van vlas langs Leie en Steenweg, de kleur van de gekafte boeken in de kloosterbibliotheek, de klanken van opgedreunde tafels van vermenigvuldiging in de oude jongensschool. En nog meer dan geuren, kleuren en klanken blijven mij de mensen bij die mij elk op hun manier de weg hebben gewezen naar wat toen werd omschreven in termen van waarheid, goedheid en schoonheid’. Het Leieland heeft in zijn romantische jeugddromen overigens mythische vormen aangenomen door de vele schrijvers die ermee verbonden zijn: Gezelle, Verriest, Streuvels, Demedts …

Van zijn leerkrachten in de humaniora aan het Heilig-Hartcollege te Waregem oefende in de eerste plaats Etienne Verhack een blijvende invloed op hem uit. In zijn lessen literatuur bracht Verhack in de praktijk wat vandaag in het onderwijs vakoverschrijdend wordt genoemd; Baudelaire, Horatius en Marsman werden draden van eenzelfde weefsel.

Na een jaar filosofie in het Brugse seminarie, studeerde Lateur tussen 1969 en 1973 klassieke filologie aan de KU Leuven, met een jaar onderbreking voor zijn legerdienst waarin hij secretaris werd van adjunct-hoofdaalmoezenier Luysterman, de latere bisschop van Gent. In 1973 werd hij leerkracht oude talen aan het Sint-Vincentiusinstituut te Gijzegem, waar hij o.m. sinds jaar en dag titularis is van de poësisklas, de Romereizen leidt en er lange tijd hoofdredacteur was van het oud-leerlingenblad Harbalorifa in opvolging van Rudolf van de Perre, die hij er als collega leerde kennen. Het was ook Van de Perre die hem introduceerde als recensent bij Boekengids en als redacteur bij Vlaanderen.

Hij huwde op Valentijnsdag 1981 met Katleen Gysel. Het gezin telt drie kinderen: Servaas, Soetkin en Hadewig.

Lateur is een literaire laatbloeier. De eerste verzen, die hij in alle stilte schreef, werden meteen bekroond met de Basiel de Craeneprijs (1988). Iets gelijkaardigs gebeurde met het vertaalwerk. Naar aanleiding van 20 jaar Kleio, het tijdschrift voor oude talen en antieke cultuur van de KU Leuven, maakte hij in 1991 een vertaling van een opgelegd fragment uit de Pharsalia van Lucanus. De bekroning ervan zette hem op weg naar verder en uitgebreider vertaalwerk. Wat toen aarzelend begon, is thans een breed uitwaaierend geheel geworden van literaire bezigheden als dichter, vertaler, bloemlezer, jurylid van talrijke literaire prijzen, hoofdredacteur (sinds 1995) van Kunsttijdschrift Vlaanderen.

Jooris van Hulle